HS

Harcerstwo dla każdego

 

W jakim wieku można wstąpić do harcerstwa? Niemal w dowolnym.

przyjaźnW ZHP istnieją różne piony metodyczne, aby dać szansę rozwoju dzieciom i młodzieży w każdym wieku. Pierwszą przygodę z harcerstwem mogą przeżyć już w wieku 6 lat. Zuchem pozostaje się do 10. roku życia, kiedy to z gromady zuchowej dziecko przechodzi do drużyny harcerskiej i zostaje harcerzem. Wtedy zmienia się najwięcej – inna jest specyfika zbiórek, inaczej wyglądają obozy.Harcerz starszy to harcerz w wieku 13-16 lat – wtedy młodzi uczą się być liderami, organizować pracę swojego zastępu, pomagać drużynowemu. Ukończywszy 16 lat, harcerz staje się wędrownikiem – działa w drużynie wędrowniczej, której członkowie mają 16-25 lat. To dobry moment na przygotowanie się do roli instruktora, którym można zostać już w wieku 18 lat.

Przygodę z harcerstwem można więc zacząć nawet w wieku 16 lat. zabawa

Związek zorganizowany jest w taki sposób, aby dostosować wyzwania do wieku nowego harcerza. Oznacza to, że jeśli Twoje dziecko zdecyduje się na wstąpienie do harcerstwa dopiero w liceum, to wcale nie będzie musiało najpierw nauczyć się przyszywania guzików i gotowania jajka na twardo.

 

 

 HARCERZE STARSI to młodzież w wieku 13-15 lat.

Charakterystyczną formą aktywności harcerek starszych i harcerzy starszych jest POSZUKIWANIE. Harcerze działają w zastępach. Zastęp spotyka się na zbiórkach zastępu, samodzielnie planuje swoją pracę i realizuje zadania. Zbiórki zastępu odbywają się regularnie. Przygotowywane są zarówno przez zastępowego, jak i poszczególnych członków zastępu. W drużynie mogą pojawić się również grupy zadaniowe. Tworzone są one jedynie na czas realizacji zadania.

Harcerze odkrywają różne pola działania, nowe pasje i zainteresowania w poszukiwaniu własnej drogi. Wszystkie działania oparte są na sprawdzaniu się w realnych, życiowych sytuacjach. Harcerze Starsi zdobywają również stopnie i sprawności harcerskie zbieżne ze swoimi zainteresowaniami.

zainteresowaniaUczenie w działaniu

Charakterystyczną formą aktywności jest poszukiwanie. Harcerze odkrywają różne pola działania, nowe pasje i zainteresowania w poszukiwaniu własnej drogi. Wszystkie działania oparte są na sprawdzaniu się w realnych, życiowych sytuacjach.

Stale doskonalony i pobudzający do rozwoju program

Program pracy drużyny powinien uwzględniać specyficzną dla tego wieku potrzebę poznawania i poszukiwań. Dobrze zbudowany program z jednej strony pozwala na nieskrępowany rozwój własnych zainteresowań, z drugiej zakłada z góry ich zmienność. Przez taki program pokazujemy harcerce starszej i harcerzowi starszemu różnorodne możliwości oraz przygotowujemy ich do wyboru specjalizacji i własnej drogi rozwoju.

Program pracy drużyny ukierunkowany jest:

- zadaniami prób na stopnie harcerskie,
- zainteresowaniami harcerek i harcerzy,
- poszukiwaniem pól działania i sfer aktywności.

Program drużyny jest tworzony przez radę drużyny. Program zastępów – przez zastępy.

 

 

Charakterystyczne formy pracy

Szczególnie zalecane są takie formy pracy, które stwarzają możliwość aktywnego poszukiwania, takie jak: wycieczka, zwiad, projekt różnorodne formy dyskusyjne, zbiórka tematyczna, zajęcia specjalnościowe i znaki służb. Drużyna organizuje samodzielny programowo obóz letni, podsumowujący całoroczną pracę wychowawczą. Szczególną formą obozu jest obóz tematyczny i obóz zagraniczny.

wedornicy

 

WĘDROWNICY to grupa metodyczna skupiająca osoby w wieku 16-21 lat. Wędrownika cechuje przede wszystkim świadomość podejmowanych decyzji oraz posiadanie własnego zdania na wiele tematów. Formą aktywności wędrowniczek i wędrowników jest WYCZYN. Należą do drużyn wędrowniczych, zastępów wędrowniczych działających w ramach drużyn wielopoziomowych oraz kręgów akademickich.

Wędrowników cechuje aktywna postawa wobec otaczającego ich świata. Ważną dla nich rolę odgrywa samodzielne poznawanie świata, wybór najbardziej interesujących zagadnień i dostrzeżenie ważnych, społecznych problemów w myśl zasady: Wędrujemy przez świat po problemach, do człowieka. Wędrownicy stawiają przed sobą ambitne cele, realizując je indywidualnie albo w harcerskim zespole. Bowiem wędrownictwo to samowychowanie do czynu przez czyn.

Wędrówka jest sposobem na pracę wędrowniczą. Wędrówka rozumiana dosłownie – pozwalająca na poznanie otaczającego świata (wędrówka fizyczna) oraz wędrówka po problemach, zagadnieniach w wybranych dziedzinach wiedzy (wędrówka intelektualna). Taka szeroko rozumiana wędrówka ma pomóc młodej kobiecie – młodemu mężczyźnie w odnalezieniu swego miejsca w społeczeństwie.

Zachętą do działania jest wędrownicza dewiza: Wyjdź w świat, zobacz, pomyśl – pomóż, czyli działaj. Działanie to, czyli służba, realizowana jest wewnątrz organizacji i poza nią.

nauka mlodszychDziałanie to, czyli służba, realizowana jest wewnątrz organizacji i poza nią. Służba może mieć wymiar zaangażowania  w życie ZHP i przyjmowania w nim coraz poważniejszych funkcji – do instruktorskich włącznie. Może to być również służba na rzecz społeczeństwa: szkoły, osiedla, miasta; ludzi starszych, chorych i dzieci. Najlepiej, gdy te dwa rodzaje służby uzupełniają się. W ten sposób wędrownik pełni służbę na rzecz swojej organizacji – wzmacniając ją, a równocześnie nie zamyka się w „harcerskim światku”, dostrzegając potrzeby otaczającej go społeczności. Zadania realizowane indywidualnie lub zespołowo mają charakter wyczynu. Wyczyn charakteryzuje większość działań wędrowniczych – podejmowane przez wędrowników zadania powinny być ambitne, być wyzwaniem na krawędzi możliwości (czego nie należy mylić z krawędzią bezpieczeństwa). Wysoko zawieszona poprzeczka dopinguje do ciągłego rozwoju, przekraczania samego siebie. Wyczyn nie powinien być rozumiany tylko w aspekcie fizycznym, ale również intelektualnym. Możemy mówić również o wyczynie w podejmowanej służbie. Jednakże trzeba pamiętać, by zespół znał swoje możliwości. Tylko taka służba, która jest skutecznie i rzetelnie realizowana, może być wyzwaniem na miarę wędrowników.

Zasady pracy wędrowniczej

Wędrownicy chcą zmieniać świat na lepszy, ale wiedzą, że ulepszanie świata powinni zaczynać od samych siebie. Dlatego w swym działaniu kierują się trzema zasadami: pracy nad sobą, szukania miejsca w społeczeństwie i służby.

Praca nad sobą to ciągłe doskonalenie się – praca nad charakterem, rozwój fizyczny, intelektualny i duchowy. Poszukiwanie w sobie i doskonalenie tego, co najlepsze i eliminowanie słabości.

Szukanie miejsca w społeczeństwie związane jest bardzo ściśle z wchodzeniem w dorosłość.towarzystwo Każdy człowiek musi dla siebie znaleźć miejsce w społeczności, w której funkcjonuje. Musi odnaleźć się w różnych rolach: dziecka, ucznia, obywatela, a później pracownika czy rodzica. Podstawowym wyzwaniem dla młodego człowieka jest odnalezienie dziedziny, w której chciałby się rozwijać i w przyszłości podjąć pracę zawodową.

Służba jest działaniem podejmowanym przez wszystkich harcerzy. Jednak wśród wędrowników odgrywa szczególną rolę. Wędrownicy uczą się podejmowania odpowiedzialnej, stałej służby. W konsekwencji mają ukształtować w sobie postawę aktywnego człowieka – potrafiącego działać bezinteresownie na rzecz swojego otoczenia (rodziny, sąsiadów, kolegów z pracy, ale też nieznajomych, których napotka na swej drodze).

[foto i tekst - zhp.pl]
Rozpoczeliśmy nabór do Drużyn Starszoharcerskich i Wędrowniczych.
Napisz do nas: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie obsługi JavaScript.                   Jesteśmy też na Facebook'u

Copyright 2017. Joomla 1.7 templates. | | Hufiec ZHP Szczecin-Pogodno, Dworcowa 19, 70-206 Szczecin | tel. 91 4340 213 | szczecinpogodno@zhp.pl